W artykule zgodnie ze standardowym nazewnictwem stosowanym do wnętrza informatyce kwantowej przyjęto następujące oznaczenia: para cząstki to Alicja (A) także Bob (B), oraz kubit do wnętrza ogólności jest superpozycją stanów kwantowych oznaczoną w charakterze plus . Równoważnie kubit prawdopodobnie istnieć rozważany w charakterze wektor odosobniony w środku dwuwymiarowej przestrzeni Hilberta.
Załóżmy że Alicja ma kubit w środku dowolnym stanie kwantowym, ten wcięcie nie jest znany Alicji, która chce wysłać go do Boba. Jest oczywiste, że Alicja może::
Pierwsze rozstrzygnięcie jest nie do przyjęcia, ponieważ stany kwantowe niezmiernie łato ulegają dekoherencji. Najmniejsze zakłócenie w środku otoczeniu przypuszczalnie szczerze zużyć wcięcie kwantowy w ciągu transportu.
Drugie oraz trzecie rozstrzygnięcie stoją wewnątrz sprzeczności z zasadą nieoznaczoności. Pomiar stanu kwantowego notorycznie musi istnieć obciążony błędem. Klasyczna teleportacja również reprodukowanie stanów kwantowych zgodnie z mechaniką kwantową nie są możliwe.
Wydawać tak aby się mogło, że Alicja stoi przedtem problemem zewnątrz nie do rozwiązania. Sposób na wybrnięcie z tego kłopotu znaleźli fizycy wewnątrz roku 1993[1]. Maksymalnie splątane części dwukubitowego stanu kwantowego są dostarczane do Alicji plus do Boba. Protokół zakłada, że Alicja oraz Bob lokalnie oddziaływują z swoim kubitem (kubitami). W tym czasie Alicja wysyła dwójka lokalne bity do Boba. W końcu okazuje się, że kubit Boba jest do wnętrza pożądanym wskroś Alicję stanie.